به هرحال هرچند دیر اما نوشتن بهتر از هرگز ننوشتن است! از روزی که دکتر ا حمدی نژاد رییس جمهوری اسلامی ایران شد متاسفانه گزینه حمله به ایران همواره بحث محافل سیاسی بوده است و همچنان با سخنان شائول موفاز معاون نخست وزیر اسرائیل و بعد هم بوش رییس جمهوری امریکا ادامه دارد. انگار که وظیفه و ماموریت دولت احمدی نژاد تحریک دیگران به حمله به این آب و خاک بوده و هست. اگر از این همه انرژی که برای تحریک امریکا و اسرائیل بکار گرفته شده است برای ایجاد اشتغال، تامین مایحتاج مردم، تضمین رفاه و آسایش خلق الله استفاده شده بود چه بهشتی پیش روی قرار داشت.
این دولت که مدعی حکومت دینی و مدیریت امور توسط امام زمان (ع) است و رهبر حکومت هم مدعی رهبری و هدایت جهان اسلام است - آنجا که در حضورش به او ولینعمت مسلمانان جهان اطلاق می شود و هیچ تکذیب نمی کند وظاهرا محضوض هم می شود- آیا بهتر نیست کشور به نحوی اداره شود که همه آرزوی زندگی در آن را داشته باشند و همه مسلمانان و غیر مسلمانان سوالشان این باشد که مدیران این کشور با هر باوری خوبند چون بهتر از این نمی شود برای مردم رفاه آورد و آنها را از ارتشاء ، سرهم کلاه گذاشتن ، تقلب، اندیشه بد، جنایت، آزار، گرانفروشی ، تورم وحشتناک و ... نجات داد که توصیه قرآنی هم همین است آنجا که می فرماید: مردم را بدون بکارگیری زبانتان دعوت کنید یعنی نه با شعار و نه با شمشیر و تهدید.
اما آن چیزی که هم اکنون اتفاق می افتد چیست؟
تهدید کشورهای عضو سازمان ملل و اصرار بر اینکه برخی کشورها در حال نابودی هستند درحالیکه تورم عموم مردم ایران را در حد مرگ نگهداشته است.
ادعای برنامه داشتن برای اداره تمام سازمانهای بین المللی و بهبود جهان در حالیکه مسایل ساده ای در کشور مانند تامین مایحتاج مصرفی مردم با مشکل مواجه ا ست .
تحقیر نمایندگان سیاسی کشورمان در مجامع بین المللی - سفر رییس جمهوری به ایتالیا - و نبود هیچگونه مجامعی که بطور آزاد این نوع موارد را مورد تحلیل و بررسی قرار دهند.
استفاده از رانت برای گروههای خاص و فساد اقتصادی جامع و همه گیر - سخنان عباس پالیزدار در همدان که البته نحوه اعلام آن و دستگیری او هم به عنوان یک جانباز سوال برانگیز است-و نیز ارتشاء که عمومیت یافته و نهادینه شده است .
تا نوشتاری دیگر...
![[Powered by Blogger]](http://buttons.blogger.com/bloggerbutton1.gif){kind=small}
